Over de knelling onder je ribben, de reflex om door te zetten, en wat er pas mogelijk wordt als je vertraagt.
Veel leiders die ik begeleid lopen vast in dezelfde beweging. Een vergadering die hapert, een knelling onder de ribben, en de reflex om door te klikken naar de volgende slide. Ik herken het — niet alleen bij hen, ook bij mezelf. Dit stuk gaat over wat daaronder zit, en wat er pas mogelijk wordt als je het patroon leert zien.
Je zit in de meeting. Het loopt vast. Je voelt het ergens onder je ribben. Een knelling. Maar je klikt door naar de volgende slide. Doorzetten. Strakker. Beter voorbereiden…
Ik herken die beweging. Niet alleen bij de leiders die ik begeleid. Ook in mezelf.
Soms voel ik het in een sessie. De angst om niet goed genoeg te zijn. Het grijpt me bij de keel. Bij het hart bijna. Vliegensvlug voel ik het schuiven in mij.
Me niet laten raken. Harder mijn best doen. Doorzetten. Zoeken. Overpresteren.
En tegelijk maak ik mezelf kleiner. Ik zet er een filter over. Ik probeer mezelf te controleren om goed genoeg te zijn. En precies daar verlies ik mezelf. Uit verbinding met mezelf. En zo ook met de ander.
Misschien herken je dat?
Nu weet ik: in dat moment zijn er verschillende delen van mij aan zet. Iets ouds wordt geraakt. Beschermende delen schuiven naar voren. Instant. Delen die het eigenlijk goed bedoelen. Die willen beschermen. En die me tegelijk uit mijn kracht halen.
Onder die beschermers huist een schreeuw. Die wordt luider. Als ik durf te luisteren.
Een deel in mij wil er liefst van weg lopen. In beweging blijven. Want als je stilstaat, word je pas echt ingehaald.
Maar het ongemak is geen gevaar. Het is weten.
Het weet dat harder werken geen verbinding brengt. Alleen uitputting. Dat de filter mij onbereikbaar maakt — voor mezelf en voor de ander. Dat de angst die ik vermijd door door te zetten, in mij blijft wonen.
Dus leer ik vertragen. Hand op het hart. Ogen dicht. Stilte.
Want waar je vastloopt, zit vaak iets dat nog geen taal kreeg. En waar het benoemd mag worden, ontstaat beweging. Waar beweging komt, ontstaat opnieuw keuze.
Dat is de interventie.
Ik begeleid leiders en teams voorbij het patroon van overleven — terug naar verbinding, helderheid en keuze. Ruimte om te voelen wat al te lang werd weggeduwd. Ruimte om woorden te geven aan wat in stilte het systeem stuurt. Bij leiders. In teams. In organisaties.
Niet omdat ik het ergens gelezen heb. Maar omdat ik weet hoe het voelt wanneer je jezelf onderweg verliest.
Precies daar kan iets loskomen.
De schreeuw in de leider.
De schreeuw in het systeem.
"Julie begeleidt vanuit het hart. Je wordt zacht maar krachtig meegenomen van denken naar voelen. Van een scenario dat ooit klopte, naar een aanpak die past bij de realiteit van nu — met direct bruikbare tools. Voor mij voelde het als een geboorteproces: van zwaarte, twijfel en niet weten ... naar leren voelen wanneer ik mezelf pijn doe, wanneer ik grenzeloos ben naar de ander, en wanneer niet-geven oké is omdat ik het zelf nodig heb. Julie bracht mij van of-of naar en-en. Een diepgaande begeleiding die helend werkt op vele lagen."
Raakt dit iets bij jou?
Voel je dat het tijd is om hier samen naar te kijken? Dan nodig ik je uit voor een vrijblijvend Flow Oriëntatie Gesprek — online of in onze thuishaven Oase41.
En als je dit soort stukken in je inbox wilt ontvangen, schrijf je hier in voor mijn mailings.